
Jan Kregting wist dat Karin een héél grote fan van Marco Borato is. Hij vroeg zich af: "Zou ik het voor elkaar krijgen dat Karin voor één dag als VIP behandeld wordt en haar idool persoonlijk kan ontmoeten? Wat zou dat mooi zijn!"
Jan besloot de stoute schoenen aan te trekken en aan het werk te gaan. Na veel gebel, gefax, ge-email en geregel en dank zij de hulp van een aantal mensen was het zover. Op donderdag 31 oktober 2002 waren de ouders van Karin, Jan Kregting en dochter Marloes en natuurlijk Karin zelf als speciale gasten uitgenodigd op de fanclubdag van Marco Borsato in de Heineken Music Hall in Amsterdam.


Jan vertelt:
"Met een gloednieuwe VIP-car (een Chrysler Voyager) haalden we de niets vermoedende Karin 's-ochtends op bij het activiteitencentrum in Vught. Zij was stomverbaasd dat zij haar ouders, Marloes en mij aantrof. Toen wij haar de kaartjes voor de fanclubdag lieten zien, toonde ze zich enthousiast, maar ze kon - denk ik - nog niet helemaal bevatten wat er werkelijk stond te gebeuren. Nadat Karin zich thuis had omgekleed en opgeknapt, vertrokken we naar Amsterdam."
In Breukelen stopten we voor een chique VIP-lunch bij hotel Van der Valk, want onze VIP kon natuurlijk niet met een knorrende maag bij de Heineken Music Hall aankomen. Met een voldaan gevoel parkeerden we tenslotte de Chrysler Voyager pal naast de auto van Marco Borsato en maakten wij 'backstage' onze entree.
Wij werden verwelkomd door de voorzitster van de fanclub, Nathalie Thielen. En vervolgens kwam Bennie ons ophalen. Wij hadden geen betere begeleider kunnen treffen. Wat een persoonlijkheid, die Bennie! Hij voerde ons mee door een rode gang en vroeg ons even te wachten. Wij konden Marco Borsato al zien staan, bezig met de prijsuitreiking van de fanclubloterij. Nog steeds leek Karin niet te vermoeden dat zij haar idool binnen enkele minuten zou ontmoeten. Toen Marco klaar was met de prijsuitreiking en aanstalten maakte te vertrekken, wenkte Bennie ons hem te volgen achter Marco Borsato aan naar een aparte ruimte. Ik bemerkte hoe de blikken van anderen ons volgden: blikken van afgunst maar ook wel van begrip.


"Eindelijk", dacht ik, "wordt nu eens een persoon in het zonnetje gezet die al zoveel moet missen; die altijd in een beperkte wereld leeft en afhankelijk is van een ander." Met enige trots keek ik naar die blikken en naar Marco die voor ons de ruimte van de ontmoeting in liep, Het ging dan toch echt gebeuren.
Nadat ik Marco de micro-linc (richtmicrofoon) had omgehangen, ging hij op zijn hurken voor Karin zitten. Dat moment, die blik van verbazing, vervoering, blijdschap en ontroering tegelijk! Dat moment vergeet je nooit meer. Marco deed zo ontzettend zijn best om contact te houden met Karin en om met haar te praten; hoewel dat voor hem natuurlijk niet gemakkelijk was. Hij heeft echt talent - en niet alleen voor zingen.
Na nog wat met elkaar gesproken te hebben werd het tijd voor foto's. Karin nam de kans waar en hield Marco stevig vast. Iets te lang gewacht met het fotograferen van de afscheidskus, dus die moest even opnieuw. Dat vond Karin niet erg. Marco was zo aardig om Karins t-shirt met de beeltenis van Marco te signeren dat Gerdien (Karin's moeder) had meegenomen. Daarna spoedde Marco zich weer naar beneden voor een vragenuurtje met zijn fans. Ook wij liepen naar beneden. Karin mocht vooraan zitten tijdens het vragenuurtje en de soundcheck voor het optreden van die avond.


Hongerig reden we aan het eind van de middag Amsterdam binnen op zoek naar een chique plek om even tot rust te komen en om alle indrukken te verwerken. Waar kan dat beter dan in Joop Braakhekke's streetfood restaurant 'En Pluche'? Uiteraard waren ze hier al op de hoogte van onze komst. Maar ja, als je de verkeerde afslag neemt, heb je niet zo veel meer aan een uitgeprinte routeplanner. Gelukkig bood de mobiele telefoon uitkomst. Telefonisch leidde de bedrijfsleider van 'En Pluche' ons naar de Ruysdaelstraat. Hier zorgden hij en de kok in vol ornaat voor een grandioze ontvangst. Zij stonden ons midden op straat op te wachten. Schitterend!
Dé ontvangst die ik onze VIP Karin zo graag wilde bieden geschiedde alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. We stapten de wereld binnen van het chique pluche en werden onthaald als echte sterren. Het was jammer dat we eigenlijk te weinig tijd hadden om volledig te genieten van alle aandacht, het eten en het drinken. Maar we moesten weer vertrekken om op tijd te zijn voor de laatste verrassing van die dag, het concert van Marco Borsato.
Karin straalde toen ze hoorde dat we naar het concert gingen. Weer mochten we met onze VIP via de backstage-ingang naar binnen. Er waren zo'n 5500 mensen. Marco maakte een waar spektakel van zijn concert. Vanaf het rolstoelplatform (voorschrift) kon Karin het goed volgen. Zij en ook wij genoten met volle teugen. Ik heb ongeveer een half uur van het concert gefilmd en regelmatig ingezoomd op Marco. Met de film en de foto's kan Karin nog lang nagenieten van de dag dat een droom van haar werkelijkheid werd!"
Ontzettend bedankt voor de medewerking die wij kregen!
Laatste nieuws
Aanmelden nieuwsbrief